Sleutelen aan de bromfiets

En dan is het weer zover. Alweer die telefoon. Ogenblikkelijk zie ik het dat er een oproep is van de Salvage Alarmcentrale. En ondanks dat ik maar een goed uur sliep. Klaarwakker.
“We hebben een opdracht voor u”. Ik noteer, slaapdronken, de noodzakelijke gegevens. Ik geef aan hoe lang ik nodig heb om op het opgegeven adres te zijn. Hetzelfde ritueel. Opfrissen, tanden poetsen. De auto in. Klaarwakker. Ik arriveer in een woonwijk. Rust. Geen zwaailichten, geen brandweermensen die stuk voor stuk op een nuttige wijze bezig zijn met hun werk. Heeft hier een brand gewoed? Daar waar ik moet zijn, brandt verlichting in de woning.

Aanbellen. De deur wordt geopend. Een vermoeid gezicht. “Goedenacht. Salvage. Waar kan ik u mee helpen? Ik wordt binnen gelaten. ”We hebben brand gehad. In de berging. Alles is verbrand”. Samen loop ik naar buiten waar een brandlucht leidt naar een uitgebrande berging in de achtertuin. Met een zaklantaarn verlicht ik de berging enigszins. Dat is toch een behoorlijke schade constateer ik. Een schade die alleen maar groter wordt door het regenwater wat via het dak naar binnen sijpelt: “Meneer, wat is gebeurd? “Geen enkel idee. We zijn rond half 1 naar bed gegaan en bij het afsluiten van de keukendeur was er buiten niets bijzonders te zien. Mijn vrouw werd wakker van wat lawaai en toen ze de gordijnen op de slaapkamer wat opende zag ze een brand in de tuin”.

Ik zie dat nabij een grotendeels verbrande bromfiets de schade door de brand behoorlijk is. In een kast blijken de elektrische gereedschappen opgeborgen. “Ik was vanmiddag bezig met de bromfiets van mijn vrouw en heb, nadat ik klaar was, vanuit die groene jerrycan, de bromfietstank gevuld. Daarna ben ik weer naar binnen gegaan. De brandweer heeft ook niet gezegd waardoor de brand is ontstaan”. Ik kijk om me heen en zie dat er behoorlijk wat gereedschappen zijn die, als ik bijtijds handel, nog wel gered kunnen worden. Het glas van een achterraam is er door de warmte tijdens de brand uit gesprongen. Ik heb voldoende gezien en ga met de gedupeerde zijn woning in. “Wilt u koffie”. “O, heerlijk want daar ben ik wel aan toe”. En zo ervaar ik dat ook tijdens zo’n gebroken nacht.

Ik stel voor om een schoonmaakbedrijf te benaderen dat de elektrische gereedschappen komt ophalen om die in een droogkamer te leggen. “Waarom is dat nodig?” Ik leg uit dat er kunststof is verbrand van de leidingen van de bromfiets en van wat andere inboedelzaken in de berging. Dat er geblust is met water. Dat de combinatie van verbrand kunststof en bluswater leidt tot kwalijke gassen die de blank metalen delen kunnen aantasten. “En weet u, als dat veilig wordt gesteld door een schoonmaakbedrijf, is er waarschijnlijk nog veel van te redden”. Ik stel voor om de raamopening, waarvan de beglazing is gesprongen, te laten afschotten met houtwerk zodat het niet kan inregenen en onbevoegden niet “zomaar” naar binnen kunnen klimmen. En tenslotte stel ik voor om het schoonmaakbedrijf een dekzeil over het dak te laten leggen zodat regenwater minder gelegenheid heeft om binnen te sijpelen.

“En is dat allemaal verzekerd?” wordt gevraagd. De gedupeerde wordt uitgebreid ingelicht over het werk van de Stichting Salvage. Dat Salvage in het leven is geroepen door de verzekeringsmaatschappijen en dat de kosten door hun eigen maatschappij betaald worden. Dat Salvage er is om na brand eerste hulp te verlenen waar mogelijk. Dat Salvage, zo mogelijk, voor het beperken van schade zorgt en, indien noodzakelijk, voor onderdak van gedupeerden. Ik overhandig de informatiefolder van de Stichting Salvage waar “ praktische tips en wetenswaardigheden” voor de gedupeerde in staan vermeld. Ondertussen is een schoonmaakbedrijf gebeld en ik geef door dat men binnen een uur aanwezig is om de besproken schadebeperkende maatregelen te treffen. De contact- en verzekeringsgegevens worden genoteerd zodat betrokken verzekeraars zo snel mogelijk op de hoogte gesteld kunnen worden. Nadat de gedupeerde gerust is gesteld en hem het advies is gegeven om zelf de eerstvolgende werkdag ook met de verzekeringsmaatschappij contact op te nemen verlaat ik deze gerustgestelde gedupeerde.

Met een voldaan gevoel stap ik in de auto. De meldkamer van de Stichting wordt gebeld en ik geef mijn bevindingen evenals de contact- en verzekeringsgevens door. Ik sta weer op “beschikbaar”. Vermoeid maar tevreden rij ik naar huis……..het bed wacht. Gelukkig geen persoonlijk leed denk ik nog. Enkele uren slaap……Een nieuwe werkdag.

Gepost door Salvagecoördinator Hans

Sleutelen aan de brommer